Pogórze Bukowskie

Geografia regionu Pogorza Bukowskiego:

Pogórze Bukowskie to mezoregion Pogórza Środkowobeskidzkiego. Obejmuje pas wzgórz i kotlin o wysokościach na ogół od 300 do 500 m n.p.m. Przestrzeń krajobrazowa określona jest przez wzniesienia i doliny największych cieków wodnych.

Granice Pogórza Bukowskiego:

Zachodnią granicę stanowi Pasmo Bukowica i Beskid Niski oraz odcinek drogi od Puław i Woli Sękowej po Kulaszne. Na wschodzie granica przebiega drogą na odcinku od Sanoka, przez Czerteż po Pisarowce, a na południu droga Lesko - Postołów - Zagórz - Poraż. Na północy granice wytyczają Doły Jasielsko-Sanockie i Góry Słonne.

Wybijającym się szczytem pogórza jest Tokarnia o wysokości 778 m n.p.m.

Osadnictwo w regionie Pogórza Bukowskiego:

Praktycznie do połowy XIV wieku po kolejnych najazdach tatarskich teren ten był właściwie niezaludniony. Stanowił również naturalną granicę pomiędzy Polską a Węgrami. Pierwsze osady zaczęły powstawać tu dopiero na przełomie XIV i XV wieku. Stało się tak za przyczyną kolonizacji niemieckiej i polskiej (m.in. Balowie, Herburtowie) oraz wołoskiej. Wołoscy osadnicy po wymieszaniu się z ludnością ruską i osiedleniu się na tych terenach dali początek istnieniu nowych grup etnicznych, zamieszkujących odtąd obszary Beskidu Niskiego i Pogórza Karpackiego. Z dawnej wieloetniczności tych terenów do dziś pozostały nieliczne osady łemkowskie: Mokre, Szczawne, Kulaszne, Rzepedź, Turzańsk i Komańcza.

Z kart historii regionu Pogórza Bukowskiego:

We wrześniu 1944 podczas ofensywy dukiejskiej na Pogórzu toczyły się ciężkie walki pomiędzy niemiecką 96 Infanterie-Division oraz 68 I.D. (XXIV. Panzerkorps) broniącymi pozycji przed nacierającym od wschodu radzieckim 67 Korpusem piechoty oraz 167 i 129 Korpusem strzelców (107 Dywizji Piechoty).

Wybrane fotografie z regionu Pogórza Bukowskiego:

Pogorze Bukowskie FOTO-01
Pogorze Bukowskie FOTO-02